'Je zet een belangrijke stap naar actie als je vertrekt vanuit de vraag wat je voor elkaar kan betekenen'

door Leen De Schuymer - 1Gezin, 1Plan Gent

 

Jeugdhulp werkt niet geïsoleerd: we slaan bruggen naar andere organisaties en zij verwijzen op hun beurt naar ons door. Het is belangrijk om ook vanuit jeugdhulp toegang te hebben tot diensten die betekenisvol zijn in het leven van gezinnen, zoals vrije tijd en opvang, onderwijs, gezondheidszorg… Het gezin wordt daardoor binnen zijn context gezien, drempels om een beroep te doen op hulp kunnen worden verlaagd, en we hebben bij jeugdhulp kennis van minder intensieve vormen van ondersteuning.  

Een goede instroom, doorstroom en uitstroom is een constant streven binnen de jeugdhulp, en de samenwerking met de Huizen van het Kind kan ons daarbij helpen. Een aantal moeilijkheden lijken echter wel inherent verbonden te zijn met die samenwerking.  

  • Binnen de jeugdhulp is er een positieve tendens naar meer vraaggericht werken. We stellen echter vast dat een deel van de gezinnen eenvoudigweg geen vraag stelt, ook al zijn noden zichtbaar. Dat maakt de koppeling van de Huizen van het Kind naar de (vrijwillige) jeugdhulpverlening niet evident. 

  • Door samenwerking kan iedereen zijn rol zuiverder opnemen: een jeugdwerker kan een jeugdwerker zijn, een hulpverlener een hulpverlener, enzovoort. Toch lukt dat niet altijd. Een gezin, een ouder, een kind, een jongere kijken immers niet naar welke pet je op hebt, ze vragen zich vooral af of je oké lijkt.   

  • Verder zijn er heel wat verzuchtingen rond de toegankelijkheid. Het jeugdhulplandschap is zeer divers en er zijn vaak wachtlijsten: dat maakt het vaak moeilijk om vanuit het Huis van het Kind door te verwijzen.  

Het ligt in onze aard dat we bij moeilijke situaties snel gaan oordelen over anderen, en wat ze wel of net niet deden. Net dan is het een kracht om onbevooroordeeld te luisteren, na te denken over wat je eigen meerwaarde kan zijn, en te bekijken hoe je knelpunten samen kunt op lossen. Twee voorbeelden uit Gent: 

1. In Nieuw Gent, een Gentse wijk met heel wat armoede, zijn jeugdwerk en buurtsport actief. Soms zien ze er noden voor kinderen of jongeren, maar het valt op dat er in deze buurt weinig vragen naar (vrijwillige) jeugdhulp doorstromen. Het zorgt voor  druk op jeugdwerkers en ongenoegen over de jeugdhulp. Na diverse intervisies, waarbij jeugdwerk en jeugdhulp samen aan tafel zaten, ontstond een open dialoog. Jeugdwerkers en hulpverleners komen er nu samen, onder impuls van de sociale regisseur, en experimenteren om jeugdhulpexpertise dichter bij gezinnen en jeugdwerkers te brengen.  

2. Op diverse platformen worden bezorgdheden rond gezinnen gedeeld. Om de ernst van die ongerustheid in te schatten, kan je het best met het gezin aan tafel zitten. Omdat professionals het effect op de vaak broze relatie met het gezin vrezen, vraagt dit om goede omkadering. Als dat niet gebeurt, zien we dat professionals vaak vrij alleen staan, en enigszins verlamd worden. Het Gents overleg rond gezinnen in een precaire verblijfsituatie neemt vanuit die vaststelling het initiatief tot intervisies tussen partners van Huis van het Kind Gent en medewerkers van gemandateerde voorzieningen. Het respect voor de verschillende perspectieven van waaruit met gezinnen wordt gewerkt, biedt een verbindend kader.  

Deze voorbeelden illustreren de nood aan verbinding tussen partners binnen de Huizen van het Kind en binnen jeugdhulp. Ze tonen ook dat je een belangrijke stap naar actie kunt zetten als je vertrekt vanuit de vraag wat je voor elkaar kan betekenen. 

foto van Leen De Schuymer
Leen De Schuymer