'Het is voor de CLB's nog zoeken'

'Hoe puzzel je een samenwerkingsmodel in elkaar dat goed is voor kinderen en jongeren?'

door An Victoir - Vrij CLB Netwerk

 

Kinderen en jongeren zitten vol talent en creativiteit. Ze zijn een brok energie als hun interesse eenmaal is gewekt, ze kunnen zuchten aan 6 Beaufort als dat niet zo is, en vooral: er zit geen handleiding bij. Bij het Centrum voor Leerlingenbegeleiding ondersteunen we kinderen, jongeren en hun ouders. We doen dat als er op hun weg hobbels liggen die niet voldoende op te vangen zijn in de zorg op school. Misschien niet zo bekend is dat we preventie even belangrijk vinden. Het potje moet niet eerst overkoken.  

Zo krijgen we bijvoorbeeld alle kleuters uit de eerste kleuterklas bij ons over de vloer voor het ‘systematisch contactmoment’ en daar hebben we de ouders natuurlijk graag bij. Het is dé gelegenheid om op een onbevangen manier te praten over hoe kinderen groeien en leren. We leggen er onze expertise graag naast de expertise van ouders. We willen dat ze voelen: ook nu mijn kind naar school gaat, zijn er professionals die met mij meedenken. Dat waren ze zo gewend bij Kind en Gezin en wij willen dat op een warme manier overdragen naar het CLB.  

Samen met leerlingen en ouders denken we ook na over vragen als: wat zou jij graag willen bereiken, hoe kunnen we daar in haalbare stappen naartoe werken, en wie kan je daarbij helpen? Net dan komt het Huis van het Kind om de hoek kijken. Neem nu Sivert (12), die op school ondersteund wordt voor zijn autismespectrumstoornis. Zijn ouders kunnen met hun vragen ook bij het CLB en het Centrum voor Ontwikkelingsstoornissen aankloppen. Maar Sivert heeft in zijn vrije tijd nood aan activiteiten met leeftijdgenoten. Liefst met begeleiders die hem ondersteunen als hij voor moeilijke situaties staat. Of denk aan de mama van Kobe (7), die er alleen voor staat en een klankbord bij opvoedingsvragen mist. Via het Huis van het Kind komen die ouders makkelijk in contact met laagdrempelige initiatieven waar hun kinderen aansluiting vinden bij andere kinderen, en waar ze zelf leren van andere ouders: dat is échte vermaatschappelijking van de zorg.  

Werkt dat? Ja. Kan alles beter? Dat ook! Mensen zullen, afhankelijk van waar ze wonen, een groter of kleiner aanbod vinden in het Huis van het Kind. Het is ook niet altijd even duidelijk wat het doel is van dat aanbod. Een pop-up-leescaravan is leuk, maar als ik als CLB’er niet helder krijg wat men ermee wil bereiken, verkleint de kans dat ik dit aanbod kan aanbevelen. De variëteit aan initiatieven is zowel de kracht als de mogelijke achilleshiel van een Huis van het Kind.  

We hikken als CLB ook aan tegen de regio-indelingen, waardoor één CLB met verschillende Huizen van het Kind een partnerschap moet aangaan. Het is voor de CLB’s bovendien zoeken naar de rol die zij als partner kunnen opnemen in de Huizen van het Kind. Hoe puzzel je een samenwerkingsmodel in elkaar dat goed is voor de kinderen en de jongeren? Hoe doe je dat op zo’n manier dat ouders de ‘knip’ niet voelen tussen deze en gene partner, en geen enkele partner het gevoel krijgt dat hij wordt ingezet voor de doelen van een andere organisatie? We zijn er nog niet uit, maar we groeien daar wel in. En uiteraard zijn we tevreden dat we in de Huizen van het Kind een partner hebben die samen met ons, met de leerlingen en met de ouders antwoorden op maat kan zoeken.  

foto an victoir
An Victoir