Een hart onder de riem

Is het in het kinderdagverblijf, inloopteam, Huis van het Kind,…we zijn met z’n allen op zoek naar hoe we de sociale cohesie in onze samenleving kunnen versterken. Anders dan 10 jaar geleden, moet niemand daar nog van overtuigd worden. Nu is iedereen het erover eens: onze samenleving schreeuwt om meer verbinding en wij als professionals hebben daar een rol in te spelen. Eerste verrassing van de dag: onze minister wil hier helemaal voor gaan ! Met zijn ‘alle ware leven is ontmoeting’ van Martin Buber zegende hij onze werkzaamheden en daagde ons uit om er iets van te maken.

Vele van de zaken die ik hoorde in die gonzende bijenkorf die Kind en Gezin die dag was, waren een bekrachtiging en herhaling van wat ik eerder gehoord had: het moest meer en beter door in te zetten op samenwerking en integratie. Minder losse draadjes, meer knooppunten. Maar mijn geest speurde naar nieuwe inzichten, kleine verschuivingen, nieuwe deurtjes om te openen…

Zo kreeg vermaatschappelijking van de zorg door de Minister een nieuwe betekenis voor mij: ik had er voordien niet bij stilgestaan dat vermaatschappelijking van de zorg niet enkel een manier is om te besparen, maar ook gezien kan worden als een manier om het samenleven te bevorderen, om mensen te helpen hun plek in de samenleving te vinden. Zo was ik geïnspireerd door het project van de ‘Vreedzame Wijk’ van Bob Horjus omdat het conflictmomenten aangrijpt als kansen om te groeien in democratie en heel concrete handvaten aanreikt voor groot en klein, omdat het overduidelijk een aanstekelijk project is gelet op de vele partners die erin meegestapt zijn. Zo was ik geraakt door de vele getuigenissen uit de sector, de gedrevenheid en durf waarmee zovele collega’s bereid zijn te zoeken naar hoe ze mee kunnen weven aan dat sociale weefsel.

Zo was ik, net als Nele, gecharmeerd door Ish, zijn oprechtheid, zijn persoonlijk verhaal…maar om eerlijk te zijn, ik vond de link met het thema hier niet zo voor de hand liggend. Het was pas achteraf dat ik me bedacht hoe zeer hij de klemtoon legde op hoe belangrijk de steun van zijn familie geweest was in wat hij verwezenlijkt had en de dankbaarheid die hij daarvoor voelde. ‘Veel eentjes worden veeltjes’ zoals hij eruit flapte. En dat was precies wat Jordy niet had. ‘We are hardwired to connect’ maar Jordy was niet voldoende connected. Hij had geen buffer en kon zich niet permitteren om te veel fouten te maken. Het maakt dus wel degelijk een groot verschil of je omringd en verbonden bent of niet… Toevallig schreef m’n broer die dag een mailtje aan de familie… met z’n wensen aan elk van ons en hij eindigde: ‘maak niet de fout te denken dat je alleen je lot kan torsen, doe beroep op elkaar want samen staan we sterker’. Dank aan EXPOO om dit thema in de kijker te zetten…een positieve boost voor het hele werkveld en een hart onder de riem om samen te gaan voor een groter sociaal kapitaal.

Kind & Gezin Logo
Christine Blog
Christine Faure

Kind en Gezin - afdeling Kinderopvang

Stafmedewerker Team Beleid

02/533 12 29

christine.faure@kindengezin.be